diefjes

Dinsdag middag, we zijn druk bezig met het regelen van de begrafenis van moeder en contact met de familie.
De telefoon gaat weer, maar dit keer geen vrienden of kennissen of familie die ons steun betuigen, maar het Hoge Hop, het tehuis waar moeder woonde omdat ze Alzheimer had.
Met de vraag of we de kamer leeg willen halen, want ze hebben een spoedopname.
We hebben nog een uurtje over en dus gaan Marc en ik eropaf met een steekwagentje.
We rijden de afdeling op en beginnen de kast leeg te halen. Kleren in een bak en een koffer, de fotos van de wand en de spullen op het nachtkastje in een krat. Het is niet veel en we zijn dan ook snel klaar.
Marc zet het nachtkastje op de steekwagen en rijdt het door de gang. hij komt een bewoonster tegen en zegt keurig gedag. Als hij haar voorbij gereden is hoort hij haar roepen: "en je moet nog wel betalen he, Rot Jong!!". Verbaasd kijkt hij achterom, maar ze loopt alweer verder.
De spullen laden we in de auto en we vertrekken met een mengeling van emoties.
Lachend om die opmerking en toch wel het gevoel dat dit ook weer een stap van afscheid betekent.
Thuis gekomen zetten we de spullen in de schuur en kijken er pas naar na de begrafenis van moeder.
Dan komen we tot de ontdekking dat we een bakje met sieraden meegenomen hebben die niet van haar waren. Oeps, we waren toch diefjes, die vrouw wist dus meer dan wij.

een ochtend in het hoge hop 7 juni 2012

Een ochtend in het Hoge Hop: 7 Juni 2012.

Als ik binnenkom is er onrust in de hal. Er staat een vrouw bij de bali die vraagt of ze naar huis mag.. Helaas, de deur wordt weer dichtgedaan en mevr. T mag niet buiten lopen. Rechts is het winkeltje.

Een mevrouw winkelt er met haar rollator en wordt erbij geroepen om te kiezen welke koekjes er gekocht moeten worden voor de groep. Even verder zitten in de gang op een bankje een paar mensen weg te sukkelen.  Ik wil het gangetje ingaan , maar een brancard met grijze plastic doeken brengt iets verborgen onder dat plastic naar buiten. Er lopen 5 mensen achteraan die het hebben over dat het goed is dat hij door het busje opgehaald mag worden. Door mijn hoofd gaat de vraag welke bewoner dat zou zijn.

Een van de groep van moeder? In de huiskamer tel ik de mannen en pffff, gelukkig, die zijn er allemaal nog.

Laatst is mevr K ook al overleden. Als je af en toe op zo'n groep komt krijg je toch een band met die mensen. Mevr. K had haar stemmingen. Soms was ze heeeel verdrietig, maar soms was ze blij en als je dan binnenkwam kreeg je een brede lach van haar. “Heeeeeeeeeyhhh,!” klonk het dan diep uit haar hart. Ik moest dan altijd even komen en vertelde ze in haar taal honderduit. De woorden zeiden niets, maar haar blikken zeiden genoeg. Ze was in het begin niet blij met moeder. Af en toe keek ze haar heel boos aan terwijl ze mij vertelde over hoe ze erover dacht. Maar moeder ergerde zich ook enorm aan Mevr. K omdat ze altijd geluid maakte  Dan kon moeder weleens uitroepen:” MEUT!!”

Op de groep staat 1 verzorgster. Ze zit weer in de kast  Het is een kast met binnenverlichting en een ingebouwd tafeltje waar de boeken op liggen die nog bijgewerkt moeten worden. Allemaal dus, want er komt geen eind aan al dat paperassengekras. De deur gaat open en mevr. B komt in haar rolstoel binnengereden met mooie gekapte haren. “Wat bent u weer mooi!!! “ Tevreden lacht ze naar ons en vraagt meteen of ze mag plassen. Ze moet geholpen worden dus weg is de verzorgster.

Mevr. A komt binnen en ik werp me maar op als koffiejuf en tap een koppie voor haar in.

Ze gaat eindelijk eens zitten. Ze loopt net als moeder vroeger deed continu rondjes door de gangen met haar kleren scheef. Ze friemelt continu aan haar kleren totdat ze een draadje los heb en daar wordt dan net zo lang aan getrokken tot haar blouse uit elkaar valt. Ze weet niet of ze suiker en melk wil in haar koffie. Ik doe van alletwee maar een beetje, altijd goed. Ze ziet nog een bord met 2 stukjes brood en vraagt aan mij of dat voor haar is. Ja hoor, eet maar op. Het staat ervoor. Wat lief van jou, zegt ze en begint het broodje onhandig in haar mond te proppen.

Een meneer die ik nog niet zo ken is met zijn kopje in de hand in slaap gevallen. Ik raak even zijn arm aan en zijn ogen gaan open. “Uw koffie wordt koud, meneer.” Een vriendelijke lach komt op zijn mond en hij drinkt nog even zijn koffie op. Koppje op schoteltje en de oogjes weer toe.

Moeder zit ook weer voorover gebogen aan tafel weg te sukkelen..Als ik haar over de rug wrijf kijkt ze me aan met een blik: ken ik jou? wat wil jij van me? Laat me maar met rust. Haar koffie staat koud te worden voor haar.  Ze moet goed drinken  dus ik breng het kopje bij haar lippen. Ik vraag haar het kopje vast te houden. Dat doet ze dan toch wel. Ze neemt een slok. Het drinken gaat niet meer vanzelf. De verpleging doet hun best, maar hebben niet altijd de tijd.  Haar handen worden zo dun dat je bijna door haar huid de botjes kunt zien. Mijn blik blijft een tijdje hangen op die handen die veel werk verzet hebben en nu zo weinig meer kunnen omdat het hoofd ze niet meer goed aanstuurt en ik maak me wel zorgen of het goed gaat.

Uiteindelijk is de koffie op. Mevr C vraagt aan me of haar dochter al komt.. Ze mist haar zo en ze zouden bij haar langs komen, maar ze heeft geen huis meer. Ze heeft niets meer en ze wil wel bij Jopie en Nel wonen. Dat moet toch kunnen? Nu woont ze hier met al die vreemde mensen. Ze vraagt of ik Jopie wil bellen of ze komt. Of even navragen of Jopie komt. De trilling in haar stem wordt heftiger, hoe langer ze doorgaat met haar smeekbede. Ik luister en probeer haar te vertellen dat Jopie heus wel een keer komt. Ze heeft veel kinderen die allemaal vaak langs komen. Haar kinderen speelden zwarte pieten op het sinterklaasfeest en deden dat geweldig leuk. Ze krijgt wel aandacht, maar helaas gaan ze ook af en toe weg en daar heb ze het erg moeilijk mee.

Mevr B zit aan tafel en drinkt de koffie op. Een verzorgende die even aan komt vliegen praat even met haar en meteen wil ze wel weer naar de wc. Helaas, ze mag nog niet, want ze is net geweest. “Nee hoor, niet waar ik ben nog niet geweest en ik moet echt nodig.” “Nee mevr. blijf nog maar even zitten. Voor het eten mag u weer.”  En meteen wordt er over het weer gepraat, want dat is toch ook wat he dat  het zo regent. Vannacht kwam het met bakken tegelijk uit de lucht vallen. Nu is het drukkend weer met zoveel vocht in de lucht. Van zo'n praatje moet je zeker plassen….

Meneer M  zit op de luie stoel. Hij is ook mager geworden in zijn gezicht na de operatie. Hij is zo pittig en lief voor iedereen. Heel zorgzaam en hij maakt graag een praatje met iedereen. Hij komt uit Broek op Waterland en kende het hele dorp. En er was een badmeester die iedereen van het dorp heeft leren zwemmen. Geen idee waarom die badmeester zo in zijn hoofd blijft hangen.

Als de verzorgster terug komt vraag ik aan haar waarom ze gebeld hadden. Mijn zoon had gisteren de telefoon opgenomen en er zou nog teruggebeld worden. Weer de kast in om het Mevr. Stroet boek te pakken. Alles wordt geregistreerd en afgevinkt in dat grote boek.  Ze vindt al gauw de bladzijde waar de aantekeningen staan die doorgegeven moesten worden aan de eerste contactpersoon. Moeder had weer een blaasontsteking. Ze had kort ervoor ook al een antibioticakuur gehad en dus krijgt ze geen kuur mee voorgeschreven. En een boodschappenlijstje lag klaar. Hemden, pyjama's, steradent en cranberrypillen om erger te voorkomen. Die ga ik meteen halen na de koffie. Moeder zag er te moe uit om naar buiten te gaan, dus die tijd besteed ik nu maar aan nieuwe spulletjes.

Ik vlieg het winkelcentrum in en vind al gauw precies wat we nodig hebben. De kleding meteen naar de merkjes instrijk afdeling, want haar naam moet erin geperst worden. De zwarte stift merkt de toiletartikelen en hopla, moeder is weer voorzien van alles.

Ondertussen worden voorbereidingen getroffen voor het eten. Ik kijk nog even in de map waar de schilderingen inzitten die moeder met een creatief therapeut heeft gemaakt. Zij heeft dat 1.5 jaar iedere week met haar gedaan, een uur per week. Geweldig deed ze dat vol overgave en engelengeduld. Helaas moet ze stoppen omdat het voor moeder teveel wordt. Dank Lydia voor deze mooie uren die je haar gegeven hebt!!!!

Ik kijk even rond in de kamer van moeder. Ik zie de foto's van de kleinkinderen hangen. Ze heeft Rick het langst herkent. Wonderlijk, want ze had hem toen al een tijdje niet gezien.Dat is alweer een half jaar geleden.  Als ik nu namen noem reageert ze niet meer met een herkenningsmoment. Alles verdwijnt langzaam uit haar hoofd, jammer toch. Ze heeft zoveel meegemaakt, kon veel vertellen, maar nu is dat weg…..???!??

Afscheid nemen van moeder; ik geef haar een aai over haar ingevallen wangen. Ik denk dat ze dat toch wel lekker vind. Ik geef een zwaai naar de rest,  “Heb je het al gevraagd aan haar of Jopie komt??? Ze komt toch wel he, want ik mis haar zoooo errug.” Helaas weet ik niet of Jopie komt, maar het eten komt wel op tafel. Eet smakelijk!

In de gang kom ik Mevr V niet meer tegen. Zij dacht altijd dat ik familie van haar was. Ik schijn op haar partner te lijken. De laatste keer stond ze met een vuist voor mijn neus“ Je mag dan wel familie zijn maar ik geef je evengoed een ram!!” Nou, dat klonk niet zo aardig natuurlijk. Ik heb haar daarna niet meer gezien.

Vlug op de fiets naar huis, wind door de haren en hopen dat ik nooit in een tehuis terecht kom.

handen

Handen in uw schoot

Ik zie uw handen in uw schoot

De huid is dun, bijna doorzichtig

Wat hebben ze veel gewerkt

In uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

Ze hebben pigmentvlekken en rimpels

Wat hebben ze veel gevoeld

Van uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

Ze liggen nu stil en ze bewegen niet

Wat hebben ze veel geschreven

over uw mensenleven

Ik zie uw handen in uw schoot

De huid is dun, bijna doorzichtig

Ze hebben pigmentvlekken en rimpels

Ze liggen stil en ze bewegen niet.

schrijf carrière?

Ik zit op de plaatselijke atletiek vereniging en heb in het clubblad af en toe een stukje geschreven. Dit werd door een aantal leden gewaardeerd op kwaliteit en ze vonden dat ik hier wel wat meer mee zou kunnen doen. Ik vond dat natuurlijk erg leuk. Je steekt tijd in een goed verhaal en het is leuk als er in ieder geval iemand is die een glimlach op zijn/haar mond krijgt als ze het lezen. En als ze je dan vertellen dat je zomaar eens een  columniste zou kunnen worden, tja… dan gaat er wel wat door je heen. Misschien een nieuwe, maar nu glansrijke carriere?

Je wordt dan toch gemotiveerd om meer te schrijven en soms lukte het ook best wel om iets ludieks te verzinnen. Mijn verhaal over het triatlonpakje kreeg een vervolg en zo kwamen er veel verhalen los van andere leden die met veel passie vertelden over hun shirtjes.

Mijn damloopverhaal werd ook gelezen en zo begon ik toch echt te geloven dat er wat in zat wat er uit moest.

Ik werd ook door het dichten aangetrokken en begon haiku’s te maken. Eerst gewoon over een koe natuurlijk, want dat was het eerste wat in mij opkwam. Hai, koe!

En toen een diamantje, rondeel en elfje.

Zo, ik had de eerste terminologie te pakken.

Een boek met verzen kon niet in de winkel blijven liggen toen ik er langs liep.

En dan op zoek naar een cursus…

Ik zag op internet van de bomen het bos niet meer, dus dat werd niks.

Ik wilde gewoon een beetje een opstapje, maar geen studie van een paar jaar. Daar heb ik geen tijd voor natuurlijk, want ik moet ook nog blijven hardlopen om mijn enige publiek niet te verliezen.

Gelukkig had een vriendin een workshop gedaan bij Saskia de Vries. Ze was daar erg enthousiast over en dus ben ik afgelopen zondag ochtend samen met haar aan tafel gaan zitten met 9 vrouwen en hebben we geschreven over het Thema blij met je lijf.

Ik voelde me een niksie tussen al die talenten. Ik durfde niks voor te lezen van mijn schrijfsels. Alleen hetgeen wat ik links moest schrijven omdat het toch nergens over ging. Maar ik werd toch wel blij van dat schrijven en ik ga de volgende keer zeker weer ernaar toe. Want weet je wat daar zo leuk is, ze vinden alles goed.

Maandag had ik vrij en omdat ik in het hele huis geen plek heb voor mezelf heb ik deze dag gebruikt om een plek voor mezelf  toe te eigenen.

Oke, het is niet het mooiste plekje van het huis, maar wel MIJN plek. Ik heb kasten verschoven, dozen met troep gesjouwd, een kleedje uitgerold voor onder mijn voetjes, een lampje uit de slaapkamer getrokken voor wat licht op mijn schrijfsels, een tafel ontdaan van een berg judopakken die ze nu moeten zoeken en een stoel van mijn vader ervoor gezet.

Mijn schrift met Pandabeer op de voorkant op de tafel en het boek van Saskia de Bruin om raad te plegen. Ik was erg trots op het plekje. Vanavond had ik tijd èn een plek om te schrijven.

Met een rood hoofd van opwinding liep ik de trap op. Vanavond komt er iets moois in het schrift te staan, dacht ik. Pantoffels aan, lampje aan, lekker zitten op mijn vaders stoel. Schriftje open en……. Shit, geen pen.

pendule december 2012

 We zijn bezig met het opruimen van het huis van mijn schoonmoeder. 4 jaar geleden ging zij naar een begeleid wonen project voor dementerenden. Haar huis werd te koop gezet in het begin van de crisis.. Het huis heeft dus 4 jaar te koop gestaan en is nu verkocht aan een enthousiast stel mensen met jonge kinderen. Dat voelt heel goed, omdat er veel ruimte is om het huis waar die kinderen kunnen spelen. Maar nu moeten alle spullen van mijn schoonmoeder uit het huis gehaald worden. Dan gaat er een heel mensenleven door je handen heen. Gelukkig hebben we 4 jaar terug al een gedeelte opgeruimd, omdat er tijdelijk iemand in het huis ging wonen. Toen hebben we de keuken en kamerkasten al leeggehaald en uitgezocht. Wel gek hoor, om dan al die spullen uit te zoeken die door iemand zijn gekocht, gebruikt en bewaard. We hebben veel mensen blij gemaakt met potten, pannen, bestek, bollen wol en andere creatieve attributen.

Spullen waar we toen over twijfelden of ze weg mochten stopten we toen in een zolderkast en deze weggestopte spullen hebben we nu weer in onze handen gehad. Weer werd er veel weggedaan naar familie, vrienden,  grof vuil en natuurlijk de tweedehands winkel.

Bij het opruimen komt het verschil tussen beide zonen duidelijk naar voren. De ene heeft helemaal niets met de spullen, gooit het liefst alles weg en de ander heeft bij alles wel een verhaal . Dan krijgen spullen opeens een emotionele lading en kan het niet weggedaan worden.

Gelukkig mochten er veel spullen toch nog weg en wonen we nu niet helemaal tussen de schoonmoederspullen. De bimbamklok is wel tijdelijk bij ons in huis opgenomen totdat hij verhuist naar België . Daar wacht een familielid op deze nostalgische pendule. Ieder kwartier laat hij van zich horen. Handig om te weten dat er weer een kwartier om is, maar heel vervelend als je tv zit te kijken en net de clou mist door dat gebimbam. Met het gevolg dat hij nu gedempt wordt door een doekje tussen de hamertjes en het beslag.

Ik vind heel erg voor de klok dat hij beperkt wordt in zijn bimbamvrijheid. Dat zijn hamertjes beteugeld worden en zijn uiting van kwartieren ingetoomd worden.
Het is straks een bimbamvluchteling in belgie. Ik hoop dat hij een verblijfsvergunning krijgt.

servies

Lieve ouwe oma,

Ik schrijf u deze brief om te vertellen over uw servies. Ik hang deze brief niet aan een vlieger, want ik kan niet met vliegers overweg. Ik heb bedacht om deze brief  via internet te sturen, dan komt hij zeker aan in de hemel. Internet komt nl. overal. Uw servies staat nu bij mij in huis. Ik heb hem nog net kunnen redden voor we hem bij Noppes zouden brengen. We zijn namelijk het huis aan het opruimen van uw dochter. Helaas kon zij niet meer zelfstandig wonen.

 We hebben al veel weggedaan, gestort en weggegeven. Bruikbare spullen gingen naar Noppes en komen zo ook bij mensen die er weer blij mee zijn. We hebben haar hele mensenleven als het ware door de handen gehad. Het voelt best raar hoor. Al die bollen wol, taalcursussen, gereedschap, serviesgoed, papieren, fotoboeken, boeken en linnengoed. Ze had net als u altijd zuinig moeten leven en ze bewaarde dan ook van alles. Ze dacht dat ze het allemaal nog wel een keer kon gebruiken. Ze had dozen vol knopen en ritsen en lapjes van lappendag. Ze had maar een paar mooie spullen, de rest was oud en veel versleten.  Maar uw servies was heel speciaal voor haar. Ze had er speciaal een hoekkastje voor gekocht en het servies stond in de hoek van de kamer te pronken.

Ze was er heel zuinig op en er mankeert nog niets aan. En dat terwijl het van eierporselein is. Dat is heel dun materiaal. Maar dat weet u als de beste. U heeft het vast een aantal keren afgewassen.

  Wat heeft u er veel voor over gehad. Wat heeft u veel bonnen moeten sparen om het uiteindelijk te kunnen bestellen. Wat was u blij toen u het uiteindelijk in uw bezit had.  Het was uw pronkjuweel en daar had u veel voor over. In de tweede wereldoorlog had u honger en uw gezin at iedere dag alleen maar bonen. Er was geen geld voor ander eten.  Die rijke boer kwam toen met een aantrekkelijk aanbod. Een hele zak aardappelen voor het servies. En u wees het af!! Zelfs toen hij later weer in de winter, toen de nood best wel hoog was,  kwam met een ruil voor twee zakken aardappelen wees u het weer af. 

 Jullie overleefden de oorlog en het servies bleef in uw bezit, maar de obsessie van eten bleef voor altijd in het geheugen van uw kinderen gegrift. Uw dochter heeft altijd alle kliekjes opgegeten, heeft nooit voedsel weg kunnen gooien. En zij kreeg  een dochter die verschrikkelijk moeilijk was met eten.  Toen u overleed kwam het servies bij hen in huis. Uw kleinkind keek heel anders naar dit servies. Uw dochter had erg honger gehad. Het servies heeft de oorlog overleefd dankzij haar moeder en ze had dus honger gehad omdat het servies niet verkocht mocht worden. Dit verhaal kreeg zij iedere keer weer te horen toen ze weer geen trek had in die super doorgekookte groenten, taaie aardappelen en vette jus. Uw kleinkind wil het dus echt voor geen goud in huis hebben, maar wegdoen……..

Nee, daar is het verhaal achter dit servies te waardevol voor.

Ik zal het servies dus wel bewaren en het verhaal aan mijn kinderen doorgeven. Ik hoop dat zij straks ook dit servies adopteren als een erfstuk met verhaal. Ik hoop dat u hemels gerustgesteld en gelukkig zult zijn.

Met vriendelijke groeten,

Een schoondochter van uw dochter.

brief

Allerliefste Margaret,

Het is zondagochtend en ik zit in de schrijfsalon met een aantal vrouwen te schrijven.

We hebben het over de kerst en schrijven een rijtje op van dingen die we stom vinden aan de kerstdagen. Om er kracht aan te geven mogen we kut of klote of stomme ervoor zetten. Wat opvalt is dat we allemaal de afspraken stom/klote/kut vinden. En het koken wil ook niet altijd lukken. De familie maakt het ook niet altijd even gemakkelijk. Volgende opdracht is een briefschrijven aan je lichtpuntje.

Natuurlijk gaan mijn gedachten dan naar jou.  Ik was donderdag erg blij je weer te zien. Je kwam me ophalen om samen naar Simone te gaan. Je maakte een grap die diepe indruk maakte op Marc. Hij verwachtte niet van jou dat je over Kees zou zeggen dat die ondertussen een zandwinkeltje was begonnen. Ik vind dit wel bij jou passen. Je windt er geen doekjes meer om en dat mag jij. Je hebt alle reden ertoe om je eigen weg te kiezen in jouw leven dat iets te vaak te kut is.

Ik vind het geweldig sterk van je dat je met de feestdagen in een hotelkamer gaat zitten met vriendinnen, een borrel drinkt, heerlijk slappe grappen vertelt en samen onderbroekenlol hebt. Als je zoveel ellende hebt met je gezin en familie is dit de enige manier om door de donkere dagen heen te komen. Ik geniet van je onvolprezen uitspraken, van je wijsheden en ik kijk je kunst van leven af. Goed voor jezelf zorgen, aan jezelf denken, maar ook open staan voor de anderen.

Ieder heeft zijn eigen shit en daar luister je naar en hoort het aan, maar neemt het niet mee op je eigen kruiwagen. Die is vol en er kan niks meer bij.

We hebben veel plezier samen, bezoeken Simone, verwonderen ons over haar leventje, nemen haar tussen ons in en kletsen haar oren van het hoofd en lachen maar om de ellende die we daar in dat tehuis zien. We hebben een speciale band en ik weet zeker dat die blijft bestaan tot de dood ons scheidt. Ik hoop dan ook dat je dat contract voor euthanasie nog heel lang in je broekzak houdt. Ik ben blij met je en trots op je hoe je het doet, want je gezin ten onder zien gaan aan de drugs is geen appelenpap.