De telefoon gaat weer, maar dit keer geen vrienden of kennissen of familie die ons steun betuigen, maar het Hoge Hop, het tehuis waar moeder woonde omdat ze Alzheimer had.
Met de vraag of we de kamer leeg willen halen, want ze hebben een spoedopname.
We hebben nog een uurtje over en dus gaan Marc en ik eropaf met een steekwagentje.
We rijden de afdeling op en beginnen de kast leeg te halen. Kleren in een bak en een koffer, de fotos van de wand en de spullen op het nachtkastje in een krat. Het is niet veel en we zijn dan ook snel klaar.
Marc zet het nachtkastje op de steekwagen en rijdt het door de gang. hij komt een bewoonster tegen en zegt keurig gedag. Als hij haar voorbij gereden is hoort hij haar roepen: "en je moet nog wel betalen he, Rot Jong!!". Verbaasd kijkt hij achterom, maar ze loopt alweer verder.
De spullen laden we in de auto en we vertrekken met een mengeling van emoties.
Lachend om die opmerking en toch wel het gevoel dat dit ook weer een stap van afscheid betekent.
Thuis gekomen zetten we de spullen in de schuur en kijken er pas naar na de begrafenis van moeder.
Dan komen we tot de ontdekking dat we een bakje met sieraden meegenomen hebben die niet van haar waren. Oeps, we waren toch diefjes, die vrouw wist dus meer dan wij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten