Allerliefste Margaret,
Het is zondagochtend en ik zit in de schrijfsalon met een aantal vrouwen te schrijven.
We hebben het over de kerst en schrijven een rijtje op van dingen die we stom vinden aan de kerstdagen. Om er kracht aan te geven mogen we kut of klote of stomme ervoor zetten. Wat opvalt is dat we allemaal de afspraken stom/klote/kut vinden. En het koken wil ook niet altijd lukken. De familie maakt het ook niet altijd even gemakkelijk. Volgende opdracht is een briefschrijven aan je lichtpuntje.
Natuurlijk gaan mijn gedachten dan naar jou. Ik was donderdag erg blij je weer te zien. Je kwam me ophalen om samen naar Simone te gaan. Je maakte een grap die diepe indruk maakte op Marc. Hij verwachtte niet van jou dat je over Kees zou zeggen dat die ondertussen een zandwinkeltje was begonnen. Ik vind dit wel bij jou passen. Je windt er geen doekjes meer om en dat mag jij. Je hebt alle reden ertoe om je eigen weg te kiezen in jouw leven dat iets te vaak te kut is.
Ik vind het geweldig sterk van je dat je met de feestdagen in een hotelkamer gaat zitten met vriendinnen, een borrel drinkt, heerlijk slappe grappen vertelt en samen onderbroekenlol hebt. Als je zoveel ellende hebt met je gezin en familie is dit de enige manier om door de donkere dagen heen te komen. Ik geniet van je onvolprezen uitspraken, van je wijsheden en ik kijk je kunst van leven af. Goed voor jezelf zorgen, aan jezelf denken, maar ook open staan voor de anderen.
Ieder heeft zijn eigen shit en daar luister je naar en hoort het aan, maar neemt het niet mee op je eigen kruiwagen. Die is vol en er kan niks meer bij.
We hebben veel plezier samen, bezoeken Simone, verwonderen ons over haar leventje, nemen haar tussen ons in en kletsen haar oren van het hoofd en lachen maar om de ellende die we daar in dat tehuis zien. We hebben een speciale band en ik weet zeker dat die blijft bestaan tot de dood ons scheidt. Ik hoop dan ook dat je dat contract voor euthanasie nog heel lang in je broekzak houdt. Ik ben blij met je en trots op je hoe je het doet, want je gezin ten onder zien gaan aan de drugs is geen appelenpap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten