Cock Tromp

Lieve Cockie,

Het  is woensdag. Dan heb ik mijn vrije dag en dus kan ik de krant rustig doornemen.

Op de voorpagina staat een verhaal over een kok die een parel heeft gevonden in een oester. Een leuk verhaal waar je dan even bij stilstaat en je inbeeldt hoe verbaasd die kok gekeken zal hebben toen hij de oester opende.  Een leuk verhaal om de dag mee te beginnen. Volgende pagina’s zijn minder leuk. Dan komt de ellende van de wereld, de verdeeldheid in de politiek en de malaise in de economie aan bod. Ik worstel me erdoorheen en kom dan bij het “stad en streek” deel van de krant. Weer een miss West Friesland op de voorkant. Die meiden lijken voor mij allemaal hetzelfde. Wat een onzin, vlug omslaan.

 En dan valt mijn oog meteen op een overlijdensbericht rechts bovenin. Cock Tromp. Hey, denk ik, dat is toch niet Cockie van het Hoge Hop? Vlug gaan mijn ogen over de letters en ja hoor, het is jouw overlijdensbericht. Ik schrik ervan, want ik ga vandaag met tante Gre naar mijn schoonmoeder, Simone Stroet, die op de Botter woont. Ik kom nu al 3 jaar bijna iedere week bij mijn schoonmoeder langs en vooral in het begin sprak je me altijd aan. Hey, jou ken ik. Jij bent familie van mij. Wat leuk dat je er bent. Maar dan kwam ook weer een beetje de vraag in je gezicht. Ik praatte even met je en dan had je in de gaten dat ik niet echt voor jou kwam en wist je het goed te praten. Later zei je het ook altijd dat je dacht dat ik familie was, maar dat het niet echt zo was.

 Als je in de huiskamer zat zwaaiden we altijd even naar elkaar. Ik vond dat erg fijn om jouw zwaaivriendin te zijn. Later kwam ik je een keer weer tegen en toen had je een moeilijke periode. Je wilde slaan en slopen. Ik zat in de hal met wat mensen om me heen en we keken elkaar weer in de ogen. Je werd toen erg boos en riep:” Je mag dan wel familie van me zijn, maar ik geef je evengoed een ram!” Ik schrok wel van je reactie, maar je deed het niet. Daar was je natuurlijk van nature te lief voor. Toen zag ik je een tijdje niet meer, maar gelukkig kwam daarna weer een periode dat ik weer naar je kon zwaaien en kreeg ik een royale zwaai terug. Daar wordt je dan weer blij van.

 Een paar weken terug heb ik voor het laatst naar je gezwaaid. Dan weet je nog niet dat dat de laatste zwaai is die je krijgt. Anders zou je nog even stilstaan en binnen lopen om afscheid te nemen. Maar zo werkt het niet in het leven. Het leven is een grote verrassing. Met dingen die je niet van te voren kan bedenken. Ze overkomen je en daar moet je dan maar mee omgaan.

 Dementie is ook zo’n verrassing van het leven. Wie heeft er zoiets bedacht? Je krijgt het, maar je raakt alles kwijt en nog meer dan dat. Langzaam neem je afscheid van de wereld en de wereld van jou.

Cockie, vriendin, ik zal nog vaak aan je denken. Je was mijn zonnetje in het verpleegtehuis. Er zal straks iemand anders in die stoel zitten om het hoekje bij de deur.

Ik zal je missen, want ja we waren toch een beetje familie van elkaar. Dat zat in jouw hoofd en dus is dat zo, toch?

Dag Cockie, het gaat je goed.

Je zwaaivriendin-familielid Anja