Ik zit op de plaatselijke atletiek vereniging en heb in het clubblad af en toe een stukje geschreven. Dit werd door een aantal leden gewaardeerd op kwaliteit en ze vonden dat ik hier wel wat meer mee zou kunnen doen. Ik vond dat natuurlijk erg leuk. Je steekt tijd in een goed verhaal en het is leuk als er in ieder geval iemand is die een glimlach op zijn/haar mond krijgt als ze het lezen. En als ze je dan vertellen dat je zomaar eens een columniste zou kunnen worden, tja… dan gaat er wel wat door je heen. Misschien een nieuwe, maar nu glansrijke carriere?
Je wordt dan toch gemotiveerd om meer te schrijven en soms lukte het ook best wel om iets ludieks te verzinnen. Mijn verhaal over het triatlonpakje kreeg een vervolg en zo kwamen er veel verhalen los van andere leden die met veel passie vertelden over hun shirtjes.
Mijn damloopverhaal werd ook gelezen en zo begon ik toch echt te geloven dat er wat in zat wat er uit moest.
Ik werd ook door het dichten aangetrokken en begon haiku’s te maken. Eerst gewoon over een koe natuurlijk, want dat was het eerste wat in mij opkwam. Hai, koe!
En toen een diamantje, rondeel en elfje.
Zo, ik had de eerste terminologie te pakken.
Een boek met verzen kon niet in de winkel blijven liggen toen ik er langs liep.
En dan op zoek naar een cursus…
Ik zag op internet van de bomen het bos niet meer, dus dat werd niks.
Ik wilde gewoon een beetje een opstapje, maar geen studie van een paar jaar. Daar heb ik geen tijd voor natuurlijk, want ik moet ook nog blijven hardlopen om mijn enige publiek niet te verliezen.
Gelukkig had een vriendin een workshop gedaan bij Saskia de Vries. Ze was daar erg enthousiast over en dus ben ik afgelopen zondag ochtend samen met haar aan tafel gaan zitten met 9 vrouwen en hebben we geschreven over het Thema blij met je lijf.
Ik voelde me een niksie tussen al die talenten. Ik durfde niks voor te lezen van mijn schrijfsels. Alleen hetgeen wat ik links moest schrijven omdat het toch nergens over ging. Maar ik werd toch wel blij van dat schrijven en ik ga de volgende keer zeker weer ernaar toe. Want weet je wat daar zo leuk is, ze vinden alles goed.
Maandag had ik vrij en omdat ik in het hele huis geen plek heb voor mezelf heb ik deze dag gebruikt om een plek voor mezelf toe te eigenen.
Oke, het is niet het mooiste plekje van het huis, maar wel MIJN plek. Ik heb kasten verschoven, dozen met troep gesjouwd, een kleedje uitgerold voor onder mijn voetjes, een lampje uit de slaapkamer getrokken voor wat licht op mijn schrijfsels, een tafel ontdaan van een berg judopakken die ze nu moeten zoeken en een stoel van mijn vader ervoor gezet.
Mijn schrift met Pandabeer op de voorkant op de tafel en het boek van Saskia de Bruin om raad te plegen. Ik was erg trots op het plekje. Vanavond had ik tijd èn een plek om te schrijven.
Met een rood hoofd van opwinding liep ik de trap op. Vanavond komt er iets moois in het schrift te staan, dacht ik. Pantoffels aan, lampje aan, lekker zitten op mijn vaders stoel. Schriftje open en……. Shit, geen pen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten