Lieve ouwe oma,
Ik schrijf u deze brief om te vertellen over uw servies. Ik hang deze brief niet aan een vlieger, want ik kan niet met vliegers overweg. Ik heb bedacht om deze brief via internet te sturen, dan komt hij zeker aan in de hemel. Internet komt nl. overal. Uw servies staat nu bij mij in huis. Ik heb hem nog net kunnen redden voor we hem bij Noppes zouden brengen. We zijn namelijk het huis aan het opruimen van uw dochter. Helaas kon zij niet meer zelfstandig wonen.
We hebben al veel weggedaan, gestort en weggegeven. Bruikbare spullen gingen naar Noppes en komen zo ook bij mensen die er weer blij mee zijn. We hebben haar hele mensenleven als het ware door de handen gehad. Het voelt best raar hoor. Al die bollen wol, taalcursussen, gereedschap, serviesgoed, papieren, fotoboeken, boeken en linnengoed. Ze had net als u altijd zuinig moeten leven en ze bewaarde dan ook van alles. Ze dacht dat ze het allemaal nog wel een keer kon gebruiken. Ze had dozen vol knopen en ritsen en lapjes van lappendag. Ze had maar een paar mooie spullen, de rest was oud en veel versleten. Maar uw servies was heel speciaal voor haar. Ze had er speciaal een hoekkastje voor gekocht en het servies stond in de hoek van de kamer te pronken.
Ze was er heel zuinig op en er mankeert nog niets aan. En dat terwijl het van eierporselein is. Dat is heel dun materiaal. Maar dat weet u als de beste. U heeft het vast een aantal keren afgewassen.
Wat heeft u er veel voor over gehad. Wat heeft u veel bonnen moeten sparen om het uiteindelijk te kunnen bestellen. Wat was u blij toen u het uiteindelijk in uw bezit had. Het was uw pronkjuweel en daar had u veel voor over. In de tweede wereldoorlog had u honger en uw gezin at iedere dag alleen maar bonen. Er was geen geld voor ander eten. Die rijke boer kwam toen met een aantrekkelijk aanbod. Een hele zak aardappelen voor het servies. En u wees het af!! Zelfs toen hij later weer in de winter, toen de nood best wel hoog was, kwam met een ruil voor twee zakken aardappelen wees u het weer af.
Jullie overleefden de oorlog en het servies bleef in uw bezit, maar de obsessie van eten bleef voor altijd in het geheugen van uw kinderen gegrift. Uw dochter heeft altijd alle kliekjes opgegeten, heeft nooit voedsel weg kunnen gooien. En zij kreeg een dochter die verschrikkelijk moeilijk was met eten. Toen u overleed kwam het servies bij hen in huis. Uw kleinkind keek heel anders naar dit servies. Uw dochter had erg honger gehad. Het servies heeft de oorlog overleefd dankzij haar moeder en ze had dus honger gehad omdat het servies niet verkocht mocht worden. Dit verhaal kreeg zij iedere keer weer te horen toen ze weer geen trek had in die super doorgekookte groenten, taaie aardappelen en vette jus. Uw kleinkind wil het dus echt voor geen goud in huis hebben, maar wegdoen……..
Nee, daar is het verhaal achter dit servies te waardevol voor.
Ik zal het servies dus wel bewaren en het verhaal aan mijn kinderen doorgeven. Ik hoop dat zij straks ook dit servies adopteren als een erfstuk met verhaal. Ik hoop dat u hemels gerustgesteld en gelukkig zult zijn.
Met vriendelijke groeten,
Geen opmerkingen:
Een reactie posten