een ochtend in het hoge hop 7 juni 2012

Een ochtend in het Hoge Hop: 7 Juni 2012.

Als ik binnenkom is er onrust in de hal. Er staat een vrouw bij de bali die vraagt of ze naar huis mag.. Helaas, de deur wordt weer dichtgedaan en mevr. T mag niet buiten lopen. Rechts is het winkeltje.

Een mevrouw winkelt er met haar rollator en wordt erbij geroepen om te kiezen welke koekjes er gekocht moeten worden voor de groep. Even verder zitten in de gang op een bankje een paar mensen weg te sukkelen.  Ik wil het gangetje ingaan , maar een brancard met grijze plastic doeken brengt iets verborgen onder dat plastic naar buiten. Er lopen 5 mensen achteraan die het hebben over dat het goed is dat hij door het busje opgehaald mag worden. Door mijn hoofd gaat de vraag welke bewoner dat zou zijn.

Een van de groep van moeder? In de huiskamer tel ik de mannen en pffff, gelukkig, die zijn er allemaal nog.

Laatst is mevr K ook al overleden. Als je af en toe op zo'n groep komt krijg je toch een band met die mensen. Mevr. K had haar stemmingen. Soms was ze heeeel verdrietig, maar soms was ze blij en als je dan binnenkwam kreeg je een brede lach van haar. “Heeeeeeeeeyhhh,!” klonk het dan diep uit haar hart. Ik moest dan altijd even komen en vertelde ze in haar taal honderduit. De woorden zeiden niets, maar haar blikken zeiden genoeg. Ze was in het begin niet blij met moeder. Af en toe keek ze haar heel boos aan terwijl ze mij vertelde over hoe ze erover dacht. Maar moeder ergerde zich ook enorm aan Mevr. K omdat ze altijd geluid maakte  Dan kon moeder weleens uitroepen:” MEUT!!”

Op de groep staat 1 verzorgster. Ze zit weer in de kast  Het is een kast met binnenverlichting en een ingebouwd tafeltje waar de boeken op liggen die nog bijgewerkt moeten worden. Allemaal dus, want er komt geen eind aan al dat paperassengekras. De deur gaat open en mevr. B komt in haar rolstoel binnengereden met mooie gekapte haren. “Wat bent u weer mooi!!! “ Tevreden lacht ze naar ons en vraagt meteen of ze mag plassen. Ze moet geholpen worden dus weg is de verzorgster.

Mevr. A komt binnen en ik werp me maar op als koffiejuf en tap een koppie voor haar in.

Ze gaat eindelijk eens zitten. Ze loopt net als moeder vroeger deed continu rondjes door de gangen met haar kleren scheef. Ze friemelt continu aan haar kleren totdat ze een draadje los heb en daar wordt dan net zo lang aan getrokken tot haar blouse uit elkaar valt. Ze weet niet of ze suiker en melk wil in haar koffie. Ik doe van alletwee maar een beetje, altijd goed. Ze ziet nog een bord met 2 stukjes brood en vraagt aan mij of dat voor haar is. Ja hoor, eet maar op. Het staat ervoor. Wat lief van jou, zegt ze en begint het broodje onhandig in haar mond te proppen.

Een meneer die ik nog niet zo ken is met zijn kopje in de hand in slaap gevallen. Ik raak even zijn arm aan en zijn ogen gaan open. “Uw koffie wordt koud, meneer.” Een vriendelijke lach komt op zijn mond en hij drinkt nog even zijn koffie op. Koppje op schoteltje en de oogjes weer toe.

Moeder zit ook weer voorover gebogen aan tafel weg te sukkelen..Als ik haar over de rug wrijf kijkt ze me aan met een blik: ken ik jou? wat wil jij van me? Laat me maar met rust. Haar koffie staat koud te worden voor haar.  Ze moet goed drinken  dus ik breng het kopje bij haar lippen. Ik vraag haar het kopje vast te houden. Dat doet ze dan toch wel. Ze neemt een slok. Het drinken gaat niet meer vanzelf. De verpleging doet hun best, maar hebben niet altijd de tijd.  Haar handen worden zo dun dat je bijna door haar huid de botjes kunt zien. Mijn blik blijft een tijdje hangen op die handen die veel werk verzet hebben en nu zo weinig meer kunnen omdat het hoofd ze niet meer goed aanstuurt en ik maak me wel zorgen of het goed gaat.

Uiteindelijk is de koffie op. Mevr C vraagt aan me of haar dochter al komt.. Ze mist haar zo en ze zouden bij haar langs komen, maar ze heeft geen huis meer. Ze heeft niets meer en ze wil wel bij Jopie en Nel wonen. Dat moet toch kunnen? Nu woont ze hier met al die vreemde mensen. Ze vraagt of ik Jopie wil bellen of ze komt. Of even navragen of Jopie komt. De trilling in haar stem wordt heftiger, hoe langer ze doorgaat met haar smeekbede. Ik luister en probeer haar te vertellen dat Jopie heus wel een keer komt. Ze heeft veel kinderen die allemaal vaak langs komen. Haar kinderen speelden zwarte pieten op het sinterklaasfeest en deden dat geweldig leuk. Ze krijgt wel aandacht, maar helaas gaan ze ook af en toe weg en daar heb ze het erg moeilijk mee.

Mevr B zit aan tafel en drinkt de koffie op. Een verzorgende die even aan komt vliegen praat even met haar en meteen wil ze wel weer naar de wc. Helaas, ze mag nog niet, want ze is net geweest. “Nee hoor, niet waar ik ben nog niet geweest en ik moet echt nodig.” “Nee mevr. blijf nog maar even zitten. Voor het eten mag u weer.”  En meteen wordt er over het weer gepraat, want dat is toch ook wat he dat  het zo regent. Vannacht kwam het met bakken tegelijk uit de lucht vallen. Nu is het drukkend weer met zoveel vocht in de lucht. Van zo'n praatje moet je zeker plassen….

Meneer M  zit op de luie stoel. Hij is ook mager geworden in zijn gezicht na de operatie. Hij is zo pittig en lief voor iedereen. Heel zorgzaam en hij maakt graag een praatje met iedereen. Hij komt uit Broek op Waterland en kende het hele dorp. En er was een badmeester die iedereen van het dorp heeft leren zwemmen. Geen idee waarom die badmeester zo in zijn hoofd blijft hangen.

Als de verzorgster terug komt vraag ik aan haar waarom ze gebeld hadden. Mijn zoon had gisteren de telefoon opgenomen en er zou nog teruggebeld worden. Weer de kast in om het Mevr. Stroet boek te pakken. Alles wordt geregistreerd en afgevinkt in dat grote boek.  Ze vindt al gauw de bladzijde waar de aantekeningen staan die doorgegeven moesten worden aan de eerste contactpersoon. Moeder had weer een blaasontsteking. Ze had kort ervoor ook al een antibioticakuur gehad en dus krijgt ze geen kuur mee voorgeschreven. En een boodschappenlijstje lag klaar. Hemden, pyjama's, steradent en cranberrypillen om erger te voorkomen. Die ga ik meteen halen na de koffie. Moeder zag er te moe uit om naar buiten te gaan, dus die tijd besteed ik nu maar aan nieuwe spulletjes.

Ik vlieg het winkelcentrum in en vind al gauw precies wat we nodig hebben. De kleding meteen naar de merkjes instrijk afdeling, want haar naam moet erin geperst worden. De zwarte stift merkt de toiletartikelen en hopla, moeder is weer voorzien van alles.

Ondertussen worden voorbereidingen getroffen voor het eten. Ik kijk nog even in de map waar de schilderingen inzitten die moeder met een creatief therapeut heeft gemaakt. Zij heeft dat 1.5 jaar iedere week met haar gedaan, een uur per week. Geweldig deed ze dat vol overgave en engelengeduld. Helaas moet ze stoppen omdat het voor moeder teveel wordt. Dank Lydia voor deze mooie uren die je haar gegeven hebt!!!!

Ik kijk even rond in de kamer van moeder. Ik zie de foto's van de kleinkinderen hangen. Ze heeft Rick het langst herkent. Wonderlijk, want ze had hem toen al een tijdje niet gezien.Dat is alweer een half jaar geleden.  Als ik nu namen noem reageert ze niet meer met een herkenningsmoment. Alles verdwijnt langzaam uit haar hoofd, jammer toch. Ze heeft zoveel meegemaakt, kon veel vertellen, maar nu is dat weg…..???!??

Afscheid nemen van moeder; ik geef haar een aai over haar ingevallen wangen. Ik denk dat ze dat toch wel lekker vind. Ik geef een zwaai naar de rest,  “Heb je het al gevraagd aan haar of Jopie komt??? Ze komt toch wel he, want ik mis haar zoooo errug.” Helaas weet ik niet of Jopie komt, maar het eten komt wel op tafel. Eet smakelijk!

In de gang kom ik Mevr V niet meer tegen. Zij dacht altijd dat ik familie van haar was. Ik schijn op haar partner te lijken. De laatste keer stond ze met een vuist voor mijn neus“ Je mag dan wel familie zijn maar ik geef je evengoed een ram!!” Nou, dat klonk niet zo aardig natuurlijk. Ik heb haar daarna niet meer gezien.

Vlug op de fiets naar huis, wind door de haren en hopen dat ik nooit in een tehuis terecht kom.